تبلیغات
.:: یـــازْدَهُ یـــازْدَهْ دَقِـیــقِهْ ::. - مطالب امیررضا صافحیان

.:: یـــازْدَهُ یـــازْدَهْ دَقِـیــقِهْ ::.

سقط عشق

   هــی قــدم نزن تــو مغزم

   دل من گــــریه نمیـــخواد

   زیــر آفــــتاب نگـــــاهت

   یه نفـر سـایـه نمیخـــــواد



   یه نـفـر که تــویِ رویـاش

   تـورو با خـودش کشیـــده

   یه نفــر کــه بــاز دوبـاره

   تــو رو دیــده...نچـشیــده



   دوس داره راه بره تا صب

   شـبا رو مثــــلِ یه فــانوس

   یا قـدم زدن تــو فـــکـراش

   پشــت شـیــشه ی اتـوبوس



   دسـتشـو کنــار شــــیشــه

   زیـر گــونه هاش میــذاره

   تـا مـگه بـِـبــینه شـــــایــد

   تـورو یـک روزی دوباره



   نگاهش خُـــش شده روی

   بـــرگــایِ زردِ درخـتـــا

   پــا به پــا قــــدم زدن تـا

   تویِ کـــوچــه خـیلی وقتا
 


   دوتـــــایی کــنـار هـــم با

   یه ســکــــوتِ عــاشـقانه

   یه نــگــــاهِ پر حـــرارت

   با یـــه کـــارِ احــــمــقانه



   باز به فــکرِ تو بــود اما

   یه تـرانه هم سقــــط شـد

   توی خون غلطیده بــیتش

   ردیفش بازم،"ســـقط شد"...

                       
                                               "صافحیان"



  • یه حرفایی به من() 
  • پاییز

         اول مهر هم تقریبن رسید... و سه ماه گذشت! برای من تابستانی " پُـــر" بود، امیدوارم برای شما دوستان عزیزم هم بوده  باشد... با شعری آزاد - و بی ربط - درود می فرستم به پادشاه فصل هـــا - پاییــــز-:

     

      یک شعر

             در گلوی خدا

      گیر کرده بود...

      که تو را به فکر خلقت افتاد

                            و زمین گیرت کرد..!

                                                               "صافحیان"


      در سال هشتاد و چهار در چنین روزی "نجمه زارع" را از دست دادیم...

     

      باران و چتر و شال و شنل بود و مــا دوتا

      جوی و دو جفت چکمه و گل بود و ما دوتا

     

      وقتی نــگاه من به تو افــتاد , ســرنوشـــت

      تصدیق گفته های « هگل » بود و ما دوتا

     

      روز قرار اول و میز و سکوت و چای

      سنگیــــنی هـــوای هتــــل بود و ما دوتا

     

      افــتاد روی مــیز ورق های ســـرنوشــت

      فنجان و فال و بی بی و دل بود و ما دوتا

     

      کـم کـم زمانــــه داشــت به هم می رساندمان

      در کوچه ساز و تمبک و کل بود و ما دوتــا

     

      تا آفتاب زد همه جا تـــــار شد بـرام

      دنیا چقدر سرد و کسل بود و ما دوتا

     

      از خواب می پریم که این ماجرا فقط

      یک آرزوی مانده به دل بود و ما دوتا ...

                                                                         "نجمه زارع"


       این شعرو گرافی هم  تقدیم شما...

    Deltangi

     


      شاید تکراری،اما امیدوارم مـهــری پر مــــــِـــــهْـــــــر را آغاز کنید...



  • یه حرفایی به من() 
  • آدم و حوا

       شعری کــه به ویـــرانه ی افکار من افتاد
       در چــنگِ زمان،در دلِ تو بی کــفن افتاد

       راهی شده این راهِ  پر از خوشه ی انــگور 
       "تاکی" که به اسمِ من و تو بر چمن افـــتاد
     
       من بی تــو به دنبالِ دعــــاهایِ خــدایـــان
       رفــتم که ســرم خــنده کنـــان از بـدن افتاد

       "سیبی" که در این جاده ی پر شیبِ زمینی
       از دســتِ تو در دســتِ همان پیــرِزن افتاد

       باور بکنید آدم و حـــوا به هـمــان ســیــب
       دستی نرســاندند  که سیــب از دهـــن افتاد...

                                                                 "صافحیان"

    adam



  • یه حرفایی به من() 
  • عاشق

    جان نش: «آلیشیا، فکر میکنی رابطمون ادامه پیدا کنه؟ چون من به یه اثبات احتیاج دارم، به یه سری داده قابل استناد.»

    آلیشیا:«ببخشید، باید یکم بهم وقت بدی تا نظریات دخترونه م رو درمورد رومَنس بازنگری کنم.. خب... عالم هستی چقدر بزرگه؟»

    جان نش: «بی نهایت.»

    آلیشیا: «از کجا میدونی؟»

    جان نش:«میدونم چون تمام داده‏‏ ها نشون میدن که بی‏نهایته.»

    آلیشیا:«ولی هنوز اثبات نشده.»

    جان نش: «نه.»

    آلیشیا:«توئم که ندیدیش؟»

    جان نش:«نه.»

    آلیشیا:«پس از کجا مطمئنی؟»

    جان نش:«مطمئن نیستم. فقط باور دارم.»

    آلیشیا:« خب فکر میکنم عشق هم همینطوری باشه..!»

    یک ذهن زیبا/اسکار بهترین فیلمنامه ی اقتباسی2001/کاری از ران هوارد


     تابستان هم که با این گرما دارد به انتها می دود و ما را به دنبال می کشاند... عشق هم  که با ما دست به گریبان بوده و هست... و در نهایت یک دوبیتی:

     

       می رفت که چشمش به تـو افتاده و زود عاشق شد

       امـــــروز که امثــــالِ تو را دیده و زود عاشق شد

       تنهـــا دو سه روزیست نبودی که تو را یادش رفت

       هر بـار که بـر عشـــقِ تو خندیده و زود عاشق شد

                                                                                       "صافحیان"

     



  • یه حرفایی به من() 
  • رقص و جنون

      هم زمان در دو آیینه می رقصی

      با نگاهی چه دیرینه می رقصی

      من فقط چشم های تو را بچرم

      ایستادی؟!مگر کمی نمی رقصی؟

     

                قصه ها را از انتها بنویس....

     

      رقص پژمرد در کشاکشِ بدنت

      غنچه وا شد...نمایشِ بدت

      خستگی روی تو لمید و نشست

      چشم هاشان که چندش و بدنت

     

                         باز لیوان چای ترسیده...

     

      استکان های گیج،هم می خوردند

      مست هایی که بازهم می خوردند

      تو بمیر و زنده شو مگر اینها

      بی تو این بار کم می خوردند؟!

     

             صحنه خاموش شد،صدای جنون...

     

      خسته ای روی صحنه مانیده

      چشم هایی که پژمرانیده

      شام امشب،نگاه های کبود

      باز صبحی تو را روانیده...

     

                 نور خورشید چشم را می زد...

                                                                              "صافحیان"



  • یه حرفایی به من() 
  • دو زن

     شعری که نمیدونم قالبش چیه؟!(البته چنین قالبی نداریم اصلن....)

                          

     یک تکان به استکان بدهی*

      فال قهوه را تکان بدهی

                        تا مگر عوض کنی من را

      من درون فال می چرخم

      در نگاه تو کال می چرخم

                     من،خیابان و ترسِ یک زن را

      در هیاهو و چندش و رخوت

      با دو دستِ درون هم،ذلت

                   در میانِ دو دوست مردن را

      می کشی با طناب،درونِ نگاه

      حس شاعر شدن بدون نگاه

                         تو کنار منی و زن تنها...

                                                               "صافحیان"


    *تحت تاثیر بیت مهدی موسوی:

    دل به آبی آسمان بدهی،به همه عشق را نشان بدهی 

    بعد،در راه دوست جان بدهی...دوستت عاشق زنت باشد!



  • یه حرفایی به من() 
  • اصفهان93

    خیلی حرف ها دارم که بزنم!اما فکر نمیکنم حوصله اش باشد...از اردوی فوق العاده ی اصفهان گرفته و دوستان عزیزی که پیدا کردم و ناداوری ها- که پارسال با اینکه اول شدم هم به آن ها اعتراض کردم -، تا سفر تهرانی که پر بود از دیدار عزیزان و تجربه هایی که من همیشه علاقه ای خاص به آن ها داشتم... و تنها ماندن در کوپه  هایی که منتهی می شد به آهنگ های خاطره انگیز و قدم زدن در راه رو های قطار...اما همین که هنوز هم  صبح ها خورشید طلوع میکند وعصر ها غروب، زندگی زیباست و سرشار از مفهوم...!!!
     
    به قول دوستم:
                                                                   "لطفن زندگی کنید..."


    و اما مسابقات:


                          
    Isfahan93

                                                                                                                                                                    
    عکس هایی را که در اصفهان به لنز کشانیده ام را می توانید در قسمت "آرشیو تصاویر" در منوی سمت راست وبلاگ مشاهده کنید...
     
    "نظراتتان را هم در همین پست بگذارید"



  • یه حرفایی به من() 
  • کلیشه باز

       در من خودت را باز لرزاندی

       شعری که روی دفتری افتاد

       از این سکوتت جیغ می ترسد

       برق نگاهت در سری افتاد

                     ***

       چشمان خیس و دل دلِ رفتن

       گنجشک ها را نیز ترسانده

       من در کنارت مانده ام اما

       دستان من برمیز، درمانده

                   ***

       با یک کلیشه رو به رو هستیم

       معشوق و عاشق های تکراری

       بعد از تو من تنها تو را دارم

       بعد از تو دل تنگی ست هر کاری

                     ***

       اما پس از تو زندگی خوب است...

       برعکس آن چیزی که می باید

       بعد از تو تصویرت کنار  من

       در عکس، آن چیزی که می باید

                   ***

       امروز حتا آسمان آبی ست

       زیر هوای مرده ی طهران

       وقتی نباشی حوض پر آب است

       در یک هوای گرم تابستان

                     ***

       یک شعرِ مُرده،شاعری خسته

       -در این تناقض های بی مورد-

       دنبال یک کاغذ که زندانیست

       اندیشه ای در  جای بی مورد...

                                                          "صافحیان"

     



  • یه حرفایی به من() 
  •  

    انا لله و انا الیه راجعون

             مرگ خیلی ساده تر از چیزی بود که فکر می کردم می تواند باشد..!



  • یه حرفایی به من() 
  • کلانتری

              اولین بار زمانی پایم به کلانتری باز شد که برای گرفتن مجوز یک فیلم مستند -که کاری به ادامه ی جریان فیلم نداریم-مجبور شدم با یکی از دوستان بروم آن جا و با یک مشت آدم جالب و وظیفه شناس اوقاتی -خوش- را سپری کنم و به تجربیات عدیده ام مواردی نادر و تکرار ناپذیر اضافه.در ابتدا با سربازی فدایی راه میهن روبه رو شدم که لازم بود گوشی ام - که سیم کارت هم نداشت-را به ایشان تحویل دهم و وی با کارتی که نشان می داد ما انسان هایی شناخته شده و بی خطر هستیم،من و دوستم را روانه ساختمانی چند طبقه کرد با اینکه چند ده پله را سپری کردیم باز هم آن طبقه را"همکف"می نامیدند!اینجانب تا کنون در چنین شرایطی "آمپاز خیز"قرار نگرفته بودم.ما همچون گربه هایی که در گیج بودن شهره ی عام اند به دنبال دفتر "نمی دانم چی یه اجتماعی" می گشتیم که مردی نیکو قامت و با محاسنی زیبا که البته تنها ته آن ها در صورت وی باقی مانده بود بدون فوت وقت و ارائه ی  پاسخی -حتا مختصر- به عرض سلام واحترام من و دوستم پرسید:"با کی کار دارین؟"و من که تا آن موقع فکر می کردم برادران سبز پوش نیروی محترم انتظامی در محیط کار با آن لباس هایی که چند "گردالو"بر شانه های محترمشان تعبیه شده است اوقات می گذرانند نه با لباس شخصی متعجبانه گفتم:"ما یه مجوز میخوایم برای فیلممون" فرمودند:"فیلمنامه هم دارین؟"در پاسخ عرض کردم:"بله همه چیز آمادس این فیلم نامه و این هم تاییدیه ی انجمن سینمای جوان خدمت شما."کاغذ را به دست گرفت و با تکانی حرفه ای که به زعم بنده تنها،کاریست که به پلیس ها آموخته می شود کاغذ را صاف در دست نگاه داشت و آن چنان متفکرانه آن را نگریست که من تمام دکوپاژ فیلم - که در آن کاغذ سراغی از آن نبود  -را در چشمان این مرد خواندم و تصمیم به تغییر چندی از آن را هم فی الفور گرفتم!ایشان پس از مطالعه ی دقیق و زمانی بسیار حدود 5 ثانیه ما را به صبری اندک امر کردند با تحسیب به پا داشتن صلاه حدود یک ساعت و بیست دقیقه- تا روال عادی پرونده طی شود.به کنار از سختی هایی که برای تحویل تلفن همراه داشتیم ذکر این نکته لازم است که با کلید خود تواستیم در دو صندوق دیگر را باز کنیم اما صندوقی که گوشی خودمان در آن قرار داشت را خیر،و مجبور شدیم از توانایی های سربازی که با به همراه داشتن گیره ی موی دوست دختر سابق خود که به گفته ی خود سرباز، ایشان دختری مهربان بوده و با ذکر- تنها -علت کات کردن رابطه ی عاشقانه این دو یاکریم عشق که چیزی نبوده جز خوش رکاب نبودن دختر مورد نظر .تواستیم از کلانتری خارج شویم.البته که این خروج خود آسان تر بود از ورودمان که به دلایل امنیتی از توصیف نامبرده معذورم.پس از تلاش های بسیار و با نام و یاد خدا و استعانت از درگاه الهی برای تحویل گرفتن مجوز به دفتر آن مرد پاک سیرت -و صورت-رفتیم.دختر "آقا پلیس" بر روی صندلی کار پدر نشسته بود و شیر به همراه کیک نوش جان می کرد با دیدن این صحنه دو مورد از تصورات پیشین من دچار اختلال شد!یک آن که من فکر می کردم دختران آقا پلیس ها تنها ساندیس می نوشند و مورد دیگر این که تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف!این این خود می تواند دو علت داشته باشد!یک آن که این دختر کوچک تکیه نکرده است و در اذیت است و دیگر « که جای بزرگان تعبیری است اشتباه برای این موقعیت که من با توجه به شکم آقا پلیس دست به استفاده از آن بردم .پس از امضای توافق نامه ای که در آن هرگونه ضبط دوربین ،برخورد ارگان های دولتی و غیره با ما بلامانع بود و کلانتری مسئولیتی در قبال آن نداشت.برای انتشار آن به کلانتری های محل به اتاق رو به رو یعنی پلیس پیشگیری رفتیم که این ورود خود ورودی بود پر از تجربه های بکر و دست نیافتنی و اطلاعاتی بسیار محرمانه و سری از جمله موارد زیر که من به علت اعتماد به شما و این جمله ی "بین خودمون بمونه هاااا"در اختیارتان قرار می دهم!آبگرمکن سرهنگ دچار مشکل شده است و ترجیح می دهد از آبگرمکن دیواری استفاده کند،موبایل بانک ستوان مختل شده و برای دستیابی به موجودی نمیتواند با یک "تق!" دکمه ی موبایل از آن مطلع شود،جوی های انتقال آب به زمین کشاورزی سروان خراب شده و ایشان امروز عصر برای ترمیم آن ها به روستا می رود.در میان تعریف کردن مشکلات،خاطرات،غیبت کردن و خاراندن انگشت شست پا کار ما را هم راه انداختند. و ما پس از سپاس گزاری از یکایک برادران غیور و جوانمرد نیروی انتظامی که به فکر ما جوانان هستند و میخواهند در لحظه لحظه ی عمرمان چیزی بیاموزیم و آن را از دست ندهیم و از هیچ تلاشی برای هل دادن ما به سمت پیشرفت مضایقه نمی کنند و مساعدت لازم را با ما دارند راه خروج را در پیش گرفتیم و در نهایت از آن مکان مقدس خارج شدیم و هنوز هم یکی از درخواست های قلبی این حقیر این است که دوباره پایم به کلانتری باز شود...

                               "صافحیان"



  • یه حرفایی به من() 



  • سلام
    امیررضا صافحیان هستم متولد فروردین ماه 1377 در نیشابور.
    و مشغول به خواندن علوم کامپیوتر در شهید بهشتی تهران

    به همراه ' رفیق شماره ۱۱۱۱ ' که این وبلاگ را می نویسیم .

    بنده را نام خویشتن نبود
    هر چه ما را لقب دهند آنیم !

    "حضرت سخن-سعدی-"

    ------------------------

    آنچـہ بر ما مے گذرد را در این وبگاه ببینید...
    .:.:راستے صفحـہ هاے قبل رو هم چڪ ڪنیــــــــــد :.:.

    ------------------------

    در گوشہ ای از تخت،مچالـہ
    تنهایـے و اشعار معـــاصـر
    نیمــــا و فــروغ و بهــبهــانے
    هی گریہ بہ حالِ حالِ حاضِر !

    #صافحیان

    -------------------------
    صرفا برای احتیاط :
    استفادہ از اشعار و ترانـہ ها تنها باذكر منبع و اجازہ ے مولف آزاد است!

    ------------------------

    امیررضا صافحیان


    آخرین پست ها


    آمار وبلاگ

    • کل بازدید :
    • بازدید امروز :
    • بازدید دیروز :
    • بازدید این ماه :
    • بازدید ماه قبل :
    • تعداد نویسندگان :
    • تعداد کل پست ها :
    • آخرین بازدید :
    • آخرین بروز رسانی :