سلام

   این روز ها بسیار شاعر می شوم

                    در حالی که تابستان،دفترم تنها چند خط شعر در آغوش کشید

              شعر است دیگر..!

   ابتدا این ترانه:

  تویِ پـــاریس و تو تهران همه جــا رو جــار زدن

  شاخــه ها رو باز شـکـستـن،کلاغـــا رو دار زدن

  دوتا شعرو ســــر بریــــدن،آدمـــا شاعـــــر شدن

  حرفا پشــت پرده مونـدو پـــرده رو کنــــــار زدن

  پشتِ ایـن همه حقیقت،تـــو یه دنیــــایِ شــــلــوغ

  خــدا رانـــنــده ی نیســـان، آدمــــارو بـــــار زدن

  صـــدایِ گشـــــنگیــهِ جیـــرجیـــرکا بلنــــــد شده

  دل پـــایـــیــزو شـکســـتـن،تو سـرِ بهــــــار زدن

  خـــدا میـــدونــه اگــه "دلفینا" خــودکشـــــی کنن

  چــــن نـــفـر بـه اسـم حیـــوونا دادو هـــوار زدن

  صــــدا مــارو گوش نمیـــدن تو بمیـــرو داد بزن

  تا صـــــدایــی رو شنیــــدن،تـــو ســرِ نوار زدن

                                                                                              "صافحیان"


   و یک رباعی:

   تاوانِ گنــــاهم که تو بــاشی بــد نیست

   هرناله و آهـــم که تو بـاشی بــد نیست

   امروز به تـــو جورِ دِگــر مــی نـگرم...

   هر سمتِ نگـاهم که تو باشی بــد نیست

                                                                                       "صافحیان"